Heuvels en ik zijn geen vrienden

“Ik doe niet meer! Ik verkoop mijn fiets aan de eerste beste voorbijganger!”

Dat was onder andere wat ik riep toen ik in Zuid-Limburg tegen een heuvel op probeerde te fietsen. Wat ik vervolgens deed was afstappen en uit frustratie mijn (splinternieuwe) fiets de berm in gooien. Vriendlief keek mij met een boze blik aan en vroeg of ik wel goed bij mijn hoofd was. Mijn derailleur had wel kapot kunnen gaan en dan hadden we daar mooi gestaan in the middle of nowhere op een heuvel met een kapotte fiets. Ja, dat was toch echt wel het laatste waar ik op dat moment aan dacht. Mijn boosheid over mijn eigen onkunde won het van redelijk nadenken. Gelukkig bleek alleen de ketting eraf te liggen en konden we, nadat de rust was weergekeerd, onze weg vervolgen.

Klimmen en ik is geen goede combinatie. Het zit op één of andere manier niet in me. Zodra de weg iets omhoog gaat hang ik met mijn tong over stuur, foeterend waarom ik ook alweer een fiets gekocht heb. Dit eindigt steevast met de gedachte, en soms ook uitspraak, dat ik mijn fiets nog liever vandaag dan morgen op marktplaats zet.

Gelukkig blijft het bij een gedachte. Want mijn fiets verkopen was ik toch nog niet van plan. En wanneer ik dan weer op pad ben, over leuke weggetjes of laantjes fiets, door pittoreske dorpjes kom  en het prachtige landschap zie dat Nederland ons te bieden heeft is de boosheid snel vervlogen.

Totdat ik weer zo’n ellendige heuvel tegenkom dan 😉